بودند كه به اهداف و نيّات و نظرات وى از همه آشناتر بودند و در ميان اهل‌بيت عليهم السلام به طور خاص كسى از من لايق‌تر براى اين مقام نبود . جالب اينكه ابن ابىالحديد معتقد است اين سخن دليل بر عدم وجود نص دربارهء امر ولايت و خلافت بوده در حالى كه مىتوان با اين عبارت عكس آنچه را او گفته ، نتيجه گرفت ، زيرا نصوص متعددى دربارهء اهل بيت ( مانند حديث ثقلين و . . . ) و نصوص فراوانى دربارهء شخص على عليه السلام ( مانند حديث غدير ، منزلت ، يوم الدار و . . . ) چنان بود كه غالباً آن را از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيده بودند و اضافه بر آن ، لياقت‌هاى معنوى و جسمانى على عليه السلام را نيز مىدانستند ، بنابراين امام توجّه مىدهد كه با آن همه نصوص و لياقت‌ها چگونه امر خلافت را از مسير اصلىاش تغيير داده و به غير اهلش سپرده‌اند ! سپس مىافزايد : « تنها چيزى كه مرا ناراحت كرد هجوم مردم بر فلان شخص بود كه با او بيعت مىكردند ( اشاره به بيعت با ابو بكر بعد از ماجراى سقيفه است ) من دست نگه داشتم ( و گوشه‌گيرى را برگزيدم ) تا اينكه ديدم گروهى از اسلام ، بازگشته و مرتد شده‌اند و مردم را به نابود كردن دين محمد صلى الله عليه و آله دعوت مىكنند » ؛ ( فَمَا رَاعَنِي إِلَّا انْثِيَالُ « 1 » النَّاسِ عَلَى فُلَانٍ يُبَايِعُونَهُ ، فَأَمْسَكْتُ يَدِي حَتَّى رَأَيْتُ رَاجِعَةَ « 2 » النَّاسِ قَدْ رَجَعَتْ عَنِ الْإِسْلَامِ يَدْعُونَ إِلَى مَحْقِ دَيْنِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله ) . اشاره به اينكه هنگامى كه ديدم مردم در مسألهء خلافت راه خلافى را بر اثر تبليغات اين و آن انتخاب كرده‌اند چاره‌اى جز سكوت و كناره‌گيرى نديدم ؛ اما ناگهان ديدم اوضاع دگرگون شد و دشمنان اسلام به پا خاستند و اگر سكوت كنم

--> ( 1 ) . « انْثيال » به معناى هجوم آوردن و حركت ناگهانى به سوى چيز يا شخصى است از ريشهء « ثَوْل » بر وزن « قول » گرفته شده است ( 2 ) . « راجِعَة » به معناى بازگشت كننده و تأنيث آن به سبب تقدير لفظ « طائفة » است . در تقدير چنين بوده : « طائفةً راجِعةً مِنَ النّاسِ » و اشاره به گروه منافقان است كه در آغاز ، ايمان به پيغمبر اسلام آورده بودند و بعد از رحلت پيغمبر از اسلام برگشتند